(Το άρθρο αυτό το είχα γράψει πριν από τέσσερα περίπου χρόνια για την εφημερίδα "Η ΦΩΝΗ του Γέρακα. Το αναδημοσιεύω)
Σε αυτά εδώ τα μέρη με φέρανε όταν ακόμα ήμουν κάποιων μηνών. Πριν περίπου 55+ χρόνια...
Τα τοπωνύμια και τις περιοχές, είτε στο Γέρακα, είτε παραπέρα, τα ακούγαμε ως παιδιά μεν, όμως δεν μπορούσαμε εύκολα να τα επισκεφτούμε (όταν δεν ήταν στη γειτονιά μας). Κάποια από αυτά και μόνο στη σκέψη τους προκαλούσαν μυστήριο και περιέργεια που ελάχιστοι μπορούσαν να ικανοποιήσουν.
Πρόσφατα σε μία μετάδοση μίας παλιάς κινηματογραφικής ταινίας (από αυτές που την δεκαετία του ΄80 γυρίζονταν και κυκλοφορούσαν σε βιντεοκασσέτες), παρατήρησα ότι ο χώρος όπου γυριζόταν η ταινία ήταν το Κτήμα Λεβίδη, συγκεκριμένα παρατήρησα αρχικά την είσοδο του, όπως την θυμόμουν παλιά.
Απέναντι, εκεί που σήμερα βρίσκεται το κλειστό αθλητικό κέντρο της Παλλήνης και το γήπεδο, στα πλάνα της ταινίας, υπάρχουν μόνο χωράφια, (υπενθυμίζουμε το 1983, ήταν η 1η χρονιά του Γιώργου Σμέρου στο τιμόνι της Παλλήνης και ακόμα δεν υπήρχε τίποτα εκεί).
Σε αυτά εδώ τα μέρη με φέρανε όταν ακόμα ήμουν κάποιων μηνών. Πριν περίπου 55+ χρόνια...
Τα τοπωνύμια και τις περιοχές, είτε στο Γέρακα, είτε παραπέρα, τα ακούγαμε ως παιδιά μεν, όμως δεν μπορούσαμε εύκολα να τα επισκεφτούμε (όταν δεν ήταν στη γειτονιά μας). Κάποια από αυτά και μόνο στη σκέψη τους προκαλούσαν μυστήριο και περιέργεια που ελάχιστοι μπορούσαν να ικανοποιήσουν.
Πρόσφατα σε μία μετάδοση μίας παλιάς κινηματογραφικής ταινίας (από αυτές που την δεκαετία του ΄80 γυρίζονταν και κυκλοφορούσαν σε βιντεοκασσέτες), παρατήρησα ότι ο χώρος όπου γυριζόταν η ταινία ήταν το Κτήμα Λεβίδη, συγκεκριμένα παρατήρησα αρχικά την είσοδο του, όπως την θυμόμουν παλιά.
Απέναντι, εκεί που σήμερα βρίσκεται το κλειστό αθλητικό κέντρο της Παλλήνης και το γήπεδο, στα πλάνα της ταινίας, υπάρχουν μόνο χωράφια, (υπενθυμίζουμε το 1983, ήταν η 1η χρονιά του Γιώργου Σμέρου στο τιμόνι της Παλλήνης και ακόμα δεν υπήρχε τίποτα εκεί).



